Od początku Yapa jest organizowana przez studentów. I od samego początku związany był z nią Studencki Klub Turystyczny Płazik oraz Studenckie Radio Żak, potem dołączyło również Studenckie Koło Przewodników Beskidzkich w Łodzi. Na Yapie pierwsze estradowe kroki stawiali między innymi Stare Dobre Małżeństwo, Bez Jacka, Robert Kasprzycki, Wały Jagiellońskie, Wolna Grupa Bukowina, Bez Idola, Wiesław Tupaczewski, Olek Grotowski, EKT Gdynia, Elżbieta Adamiak i Wojciech Wiśniewski.

Sygnałem do rozpoczęcia festiwalu jest zawsze kankan – w tym roku został on odegrany na żywo przez Akademicką Orkiestrę Politechniki Łódzkiej pod batutą Ryszarda Osmolińskiego co wyszło naprawdę ciekawie i pobudzająco dla publiczności, która zerwała się z miejsc by kankana odtańczyć – z różnym skutkiem. Następnie na scenie pojawił się dyrektor festiwalu Michał Aleksandrowicz, a także Hanna Zdanowska oraz Włodzimierz Tomaszewski. Należy zaznaczyć, iż z tej trójki tylko pan wiceprezydent nie wykonał fikołka, za to zatańczył kankana więc zostało mu to wybaczone. Ja tak naprawdę nie wiem skąd wzięła się „historia z fikołkiem”. Wiem natomiast, że chyba się już troszkę przejadła. Mniej więcej po godzinie byłem zaskoczony, że na sali jest jeszcze tylu entuzjastów przewrotów w przód, co zauważyło również kilka osób z publiczności, gdyż zaczęli nakazywać wykonanie przewrotu w tył … i tak w kółko. Jako pierwszy w piątkowy wieczór wystąpił zawsze zachwycający publiczność Jurek Bożyk, dla którego był to już 31 Yapowy występ. Niestety w ubiegłym roku organizatorom umknął jubileuszowy 30 występ i zapomniano Pana Jurka uhonorować dlatego zrobiono to w tym roku. Tego wieczoru wystąpiła również Grupa Nijak, Grzmiąca Półlitrówa, a także zespół Kuśka Brothers, którzy zeszli ze sceny około godziny 3 rano. Musicie Państwo przyznać, że nazwy zespołów i kabaretów bywają dość oryginalne. Oprócz wymienionych wyżej grup wystąpiły również pierwsze zespoły biorące udział przeglądzie konkursowym. W tym roku do konkursu przystąpiło 25 zespołów, które były oceniane przez 10 osobowe JURY.

Sobota była podzielona przez organizatorów na dwa wydarzenia. Od godziny 12 scena należała do wykonawców konkursowych, natomiast od godziny 19 odbył się koncert nocny, który był poświęcony pamięci Witka Orzechowskiego. Na scenie pojawili się Pod Dudą, Magda Wójcik (Goya), Dom o Zielonych Progach, Kabaret Dno, Słodki Całus od Buby, Na Bani, Andrzej Koczewski, Cisza jak ta, Seta oraz Siudma Góra. Jeżeli chodzi o wykonawców konkursowych poziom był wyrównany. Oczywiście w zależności od gustów każdy miał swoich faworytów, co nadawało równowagi na sali i większość wykonawców mogła cieszyć się aprobatom publiczności, która jest bardzo ważnym i specyficznym elementem Yapy. Publiczność śpiewa razem z wykonawcami, wyraża bardzo głośny aplauz przy użyciu strun głosowych, gwizdków, budzików, syren strażackich i czego się da. Równie głośno potrafi wyrazić niezadowolenie – potrafi skutecznie zagłuszyć, a nawet skłonić do zejścia ze sceny. Mam niestety wrażenie, że w tym roku publiczność spisała się na słabą tróję – publiczność coraz mniej angażuje się w to co dzieje się na scenie, a miejscami więcej w ich zachowaniu było chamstwa aniżeli dobrej zabawy – dlatego wykonawcy muszą być przygotowani na różnego rodzaju ewentualności. W tym roku dostało się kapeli Grupa Furmana. Publiczność na hasło „…chcecie bis?!” odpowiedziała głośne „NIE”. Żaden zespół nie chciałby się chyba znaleźć w takiej sytuacji.

Niedzielne koncerty rozpoczęły się o godzinie 13 od werdyktu JURY i tak :

Jury 34 osppt Yapa 2009 w składzie:

Andrzej Koczewski – przewodniczący
Aleksandra Bakigra
Tomasz Borkowski
Jacek Daszyński
Marek Górski
Paweł Kowalski
Michał Łangowski
Wojciech Szymański
Piotr Trzeciak
Michał Wajnchold

Po wysłuchaniu z przyjemnością 25 wykonawców konkursowych postanowiło przyznać:
Grand prix Yapy 2009 Basi Beuth

oraz następujące nagrody:

I nagrodę dla Grupy Furmana
II nagrodę dla zespołu Szczyt Możliwości
III nagrodę dla Pomysłów znalezionych w trawie
IV nagrodę dla zespołu Pod jednym dachem

Ponadto jury wyróżnia następujące zespoły w kolejności alfabetycznej:
4 razy w roku
BRO
Caryna
Chwila nieuwagi
Grupa TAK
Zielone Liście

Jury z radością zauważyło również powrót piosenki turystycznej na Yapę – z czym i ja się zgadzam. Muszę jednak przyznać, iż przed organizatorami pozostało bardzo dużo pracy. Należy popracować nad nagminnymi problemami technicznym, które towarzyszyły nam na każdym kroku. Zastanowiłbym się również nad doborem osób prowadzących, gdyż tak naprawdę piątkowy koncert prowadzony przez Jacka Daszyńskiego oraz sobotni koncert nocny prowadzony przez Bartka Zgorzelskiego wypadły naprawdę porządnie od strony konferansjerskiej. Prowadzenie sobotnich występów konkursowych, a także niedzielnego koncertu laureatów daje wiele do życzenia. Zdecydowanie na plus należy ocenić tegoroczną scenografię, która już została okrzyknięta przez publiczność jako jedną z najlepszych w historii. Organizatorom życzę wytrwałość i uporu w działaniach i głęboko wierzę, że za rok będziemy mieli okazję znów bawić się na dobrze zorganizowanej YAPIE !

Ms2 – bo tak ta przestrzeń się nazywa, to właściwie pierwsze i jedyne, póki co, w Polsce muzeum sztuki nowoczesnej. Muzeum odchodzi od powszechnej konwencji stosowanej w podobnych placówkach na całym świecie. Wraz z zespołem kuratorskim muzeum, dyrektor Jarosław Suchan postanowił zrezygnować z tworzenia kolejnego regularnego wykładu na temat rozwoju sztuki w XX wieku. Stwierdzono, że ciekawsze będzie zaprezentowanie dzieł z kolekcji w kontekście tematów, które są ważne dla dzisiejszego odbiorcy. Odrzucono układ chronologiczny. O umieszczeniu dzieła w takim, a nie innym miejscu zadecydowała nie jego metryka, lecz związek z którymś z istotnych tematów współczesności, takich jak: ciało, trauma, utopia, obraz czy fetysz. Muzeum Sztuki w Łodzi posiada jedną z najciekawszych i najbogatszych kolekcji sztuki XX i XXI wieku w Europie. Sercem zbiorów jest Międzynarodowa Kolekcja Sztuki Nowoczesnej grupy „a.r.” (artyści rewolucyjni). Stanowi ona fenomen na skalę światową. Została bowiem zainicjowana przez samych artystów i stworzona dzięki darom od twórców. Zbiory są prezentowane zwiedzającym na powierzchni przekraczającej 3000 m2. Muszę przyznać, iż wystawa znakomicie komponuje się z wyrazistym charakterem wnętrza budynku, który określany jest przez ceglane mury, industrialne stropy, czy też gęsty rytm kolumn dzielących wnętrza na nawy.

Wszystkim, którzy nie mieli jeszcze okazji zawitać w Ms2, a nie czują się jeszcze odpowiednio zachęceni chciałbym gorąco polecić wystawę dwóch wielkich postaci dwudziestowiecznej kultury – artystek, których dokonania na trwałe weszły do kanonu światowej sztuki. Katarzyna Kobro (1898-1951), rzeźbiarka, malarka i teoretyk sztuki uchodzi za jedną z najwybitniejszych przedstawicielek polskiej i światowej awangardy konstruktywistycznej. Natomiast Lygia Clark (1920-1988) to bodaj najbardziej znana na świecie południowoamerykańska artystka związana z międzynarodowym ruchem neoawangardy. Wystawa w Muzeum Sztuki inicjuje swego rodzaju dialog dwóch silnych i niezależnych osobowości artystycznych, wirtualną rozmowę toczoną przez dzieła mimo tysięcy kilometrów i dziesięcioleci dzielących ich autorki. Wystawa będzie dostępna do pierwszego marca.

Wspomnę jeszcze o bardzo ciekawej inicjatywie, jaką są malutkie seanse filmowe pełniące rolę dopełnienia wystawy. Wyświetlane filmy krótkometrażowe ilustrują twórczość artystów bądź temat przewodni, będący punktem wyjścia do realizacji twórczych artystów. Przykładem jest dokument Jacka Malinowskiego „Półkobieta”, który wiąże się bezpośrednio z tematem ciała i jego kruchości. Zobaczymy w nim codzienne życie Joan Fitzsimmons, tytułowej „półkobiety”, cierpiącej na rzadki zespół zaniku miednicy. Wszystkie filmy można obejrzeć w specjalnie przygotowanych mini salkach.

Ms2 z całą pewnością warto odwiedzić – choćby z czystej ciekawości. Ja tak zrobiłem i czuję, że wrócę tam w najbliższym czasie by dać się zahipnotyzować dziełom sztuki raz jeszcze. Jestem pewny, że Izrael Poznański z całą pewnością cieszyłby się wiedząc, że obecnie w dawnej tkalni tka się teraz metry sztuki.