Bramki:
1:0 Oziębała
2:0 Robak

Składy:
Widzew: Mielcarz – Bieniuk, Szymanek, Jarmuż, Broź, Sernas (Stawarczyk), Budka, Panka, Grzeszczyk (Miloeski), Robak, Oziębała (Masłowski).
Tur Turek: Sabela – Bartos Ż(Imbirowicz), Skokowski (Bałecki), Kiczyński, Madera, Kasprak, Łagiewka, Kubowicz, Sędziak (Stachowiak), Imeh, Bieniek.

Widzów:
7500

Wojciech Stawowy (trener Górnika): Przede wszystkim chcę pogratulować zwycięstwa Pawłowi i Widzewowi, jednakże uważam, że stać nas było tutaj na remis, mieliśmy dobrą sytuację wyjściową, jednak Widzew okazał się minimalnie lepszy.

Paweł Janas (trener Widzewa): Ja chciałem podziękować przede wszystkim chłopakom za mnóstwo walki o końcowe zwycięstwo. Bardzo przydatne okazało się wsparcie tych wspaniałych łódzkich kibiców. Dziwi mnie to, że po raz kolejny z rzędu nim dojdę do ławki tracimy gola, myślałem, że po Gorzowie się to nie powtórzy. Niestety sami sobie utrudniliśmy zadanie.

Jarosław Bieniuk (obrońca Widzewa): Chcę podziękować wspaniałej łódzkiej publiczności, naprawdę doceniamy ich wsparcie, słyszymy ich gorący doping, który podnosi nas na duchu i dodaje nam wiary, dzięki czemu po raz kolejny zwyciężyliśmy u siebie. Ze swojej strony chciałem przeprosić za szybko straconą bramkę, trenera Pawła Janasa.

Składy:
Widzew: Mielcarz – Szymanek Ż, Ukah CZ, Bieniuk, Jarmuż (Budka), Lisowski, Broź Ż, Panka Ż, Oziębała Ż (Miloeski Ż), Robak, Matusiak (Sernas)
Górnik Łęczna: Wierzchowski Ż – Głowacki, Karwan, Nikitović, Radwański, Bartoszewicz, Balzer, Stachyra, Witkowski (Grobelny), Nazaruk (Grzegorzewski), Nakoulma

Bramki:
1:0 Nakoulma
1:1 Panka
2:1 Robak

Mecz oglądało 7000 widzów.

Tekst: Mateusz Leszczyński
Foto: Mikołaj Zacharow

Od początku Yapa jest organizowana przez studentów. I od samego początku związany był z nią Studencki Klub Turystyczny Płazik oraz Studenckie Radio Żak, potem dołączyło również Studenckie Koło Przewodników Beskidzkich w Łodzi. Na Yapie pierwsze estradowe kroki stawiali między innymi Stare Dobre Małżeństwo, Bez Jacka, Robert Kasprzycki, Wały Jagiellońskie, Wolna Grupa Bukowina, Bez Idola, Wiesław Tupaczewski, Olek Grotowski, EKT Gdynia, Elżbieta Adamiak i Wojciech Wiśniewski.

Sygnałem do rozpoczęcia festiwalu jest zawsze kankan – w tym roku został on odegrany na żywo przez Akademicką Orkiestrę Politechniki Łódzkiej pod batutą Ryszarda Osmolińskiego co wyszło naprawdę ciekawie i pobudzająco dla publiczności, która zerwała się z miejsc by kankana odtańczyć – z różnym skutkiem. Następnie na scenie pojawił się dyrektor festiwalu Michał Aleksandrowicz, a także Hanna Zdanowska oraz Włodzimierz Tomaszewski. Należy zaznaczyć, iż z tej trójki tylko pan wiceprezydent nie wykonał fikołka, za to zatańczył kankana więc zostało mu to wybaczone. Ja tak naprawdę nie wiem skąd wzięła się „historia z fikołkiem”. Wiem natomiast, że chyba się już troszkę przejadła. Mniej więcej po godzinie byłem zaskoczony, że na sali jest jeszcze tylu entuzjastów przewrotów w przód, co zauważyło również kilka osób z publiczności, gdyż zaczęli nakazywać wykonanie przewrotu w tył … i tak w kółko. Jako pierwszy w piątkowy wieczór wystąpił zawsze zachwycający publiczność Jurek Bożyk, dla którego był to już 31 Yapowy występ. Niestety w ubiegłym roku organizatorom umknął jubileuszowy 30 występ i zapomniano Pana Jurka uhonorować dlatego zrobiono to w tym roku. Tego wieczoru wystąpiła również Grupa Nijak, Grzmiąca Półlitrówa, a także zespół Kuśka Brothers, którzy zeszli ze sceny około godziny 3 rano. Musicie Państwo przyznać, że nazwy zespołów i kabaretów bywają dość oryginalne. Oprócz wymienionych wyżej grup wystąpiły również pierwsze zespoły biorące udział przeglądzie konkursowym. W tym roku do konkursu przystąpiło 25 zespołów, które były oceniane przez 10 osobowe JURY.

Sobota była podzielona przez organizatorów na dwa wydarzenia. Od godziny 12 scena należała do wykonawców konkursowych, natomiast od godziny 19 odbył się koncert nocny, który był poświęcony pamięci Witka Orzechowskiego. Na scenie pojawili się Pod Dudą, Magda Wójcik (Goya), Dom o Zielonych Progach, Kabaret Dno, Słodki Całus od Buby, Na Bani, Andrzej Koczewski, Cisza jak ta, Seta oraz Siudma Góra. Jeżeli chodzi o wykonawców konkursowych poziom był wyrównany. Oczywiście w zależności od gustów każdy miał swoich faworytów, co nadawało równowagi na sali i większość wykonawców mogła cieszyć się aprobatom publiczności, która jest bardzo ważnym i specyficznym elementem Yapy. Publiczność śpiewa razem z wykonawcami, wyraża bardzo głośny aplauz przy użyciu strun głosowych, gwizdków, budzików, syren strażackich i czego się da. Równie głośno potrafi wyrazić niezadowolenie – potrafi skutecznie zagłuszyć, a nawet skłonić do zejścia ze sceny. Mam niestety wrażenie, że w tym roku publiczność spisała się na słabą tróję – publiczność coraz mniej angażuje się w to co dzieje się na scenie, a miejscami więcej w ich zachowaniu było chamstwa aniżeli dobrej zabawy – dlatego wykonawcy muszą być przygotowani na różnego rodzaju ewentualności. W tym roku dostało się kapeli Grupa Furmana. Publiczność na hasło „…chcecie bis?!” odpowiedziała głośne „NIE”. Żaden zespół nie chciałby się chyba znaleźć w takiej sytuacji.

Niedzielne koncerty rozpoczęły się o godzinie 13 od werdyktu JURY i tak :

Jury 34 osppt Yapa 2009 w składzie:

Andrzej Koczewski – przewodniczący
Aleksandra Bakigra
Tomasz Borkowski
Jacek Daszyński
Marek Górski
Paweł Kowalski
Michał Łangowski
Wojciech Szymański
Piotr Trzeciak
Michał Wajnchold

Po wysłuchaniu z przyjemnością 25 wykonawców konkursowych postanowiło przyznać:
Grand prix Yapy 2009 Basi Beuth

oraz następujące nagrody:

I nagrodę dla Grupy Furmana
II nagrodę dla zespołu Szczyt Możliwości
III nagrodę dla Pomysłów znalezionych w trawie
IV nagrodę dla zespołu Pod jednym dachem

Ponadto jury wyróżnia następujące zespoły w kolejności alfabetycznej:
4 razy w roku
BRO
Caryna
Chwila nieuwagi
Grupa TAK
Zielone Liście

Jury z radością zauważyło również powrót piosenki turystycznej na Yapę – z czym i ja się zgadzam. Muszę jednak przyznać, iż przed organizatorami pozostało bardzo dużo pracy. Należy popracować nad nagminnymi problemami technicznym, które towarzyszyły nam na każdym kroku. Zastanowiłbym się również nad doborem osób prowadzących, gdyż tak naprawdę piątkowy koncert prowadzony przez Jacka Daszyńskiego oraz sobotni koncert nocny prowadzony przez Bartka Zgorzelskiego wypadły naprawdę porządnie od strony konferansjerskiej. Prowadzenie sobotnich występów konkursowych, a także niedzielnego koncertu laureatów daje wiele do życzenia. Zdecydowanie na plus należy ocenić tegoroczną scenografię, która już została okrzyknięta przez publiczność jako jedną z najlepszych w historii. Organizatorom życzę wytrwałość i uporu w działaniach i głęboko wierzę, że za rok będziemy mieli okazję znów bawić się na dobrze zorganizowanej YAPIE !

28. marca w Klubie Dekompresja odbył się koncert z cyklu Rap Route.

Zdjęcia do obejrzenia w rozwinięciu:

Zapraszamy na kolejne koncerty!

We wtorek, 31. marca w klubie Wytwórnia przy ul. Łąkowej 29 wystąpiła gwiazda światowego jazzu – perkusista Al Foster wraz z zespołem.

Al Foster to niekwestionoana gwiazda jazzu. Muzyk ten nagrał w trakcie swej kariery ponad 250 kompilacji z wielkimi gwiazdami jazzu, jak Miles Davis, Bill Evans, Chuck Corea, Sonny Rollins, McCoy Tyner czy Herbie Hancock.

65-letni dziś perkusista zafascynowany był muzyką swojego ojca, kontrabasisty i jazzmana. Pierwszym wielkim idolem Ala był jednak Sonny Rollins.

W rozwinięciu zdjęcia:

Przepiękny koncert, czekam na kolejne postaci jazzu w Naszym Mieście!

Najbliższy koncert jazzowy w Wytwórni odbędzie się 24. kwietnia 2009 – będzie to: Jazz Big Band Graz!

Marcin Sasal [trener Dolcanu]: Na pewno graliśmy na trudnym terenie, przyjechaliśmy z ochotą na sprawienie niespodzianki, po bramce z rzutu karnego za szybko cofnęliśmy się, gramy o zupełnie inne cele w lidze, cieszy mnie to, że pokazaliśmy dobrą grę  i nie mamy się czego wstydzić wyjeżdżając stąd.

Paweł Janas [trener Widzewa]: Przede wszystkim chcę podziękować zawodnikom za walkę do końca mimo gry w dziesiątkę, mamy mnóstwo niewymuszonych strat, robimy zmiany i cały czas szukamy optymalnego rozwiązania. Tak jak się spodziewaliśmy Dolcan postawił nam dzisiaj trudne warunki, cieszymy się jednak z wygranej. emel

BRAMKI:
0:1 Kosiorowski
1:1 Robak
2:1 Oziębała

SKŁADY:
Widzew: Mielcarz CZ – Ukah, Bieniuk, Broź, Lisowski, Sernas [Fabiniak], Grzeszczyk [Budka Ż], Miloński [Kowalczyk], Panka, Robak, Oziębała

Dolcan: Humerski – Jedrzejczyk, Kirsz Ż, Stawicki Ż, Korkuć, Grzelak, Kurkiewicz [Gabrusewicz Ż], Stańczyk, Zapaśnik [Frączczak], Kosiorowski Ż, Tataj [Stretowicz]

Mecz oglądało 8 500 widzów.

Tekst: Mateusz Leszczyński

Zdjęcia: Mikołaj Zacharow

W minutach poprzedzających mecz, do fanów wyszli właściciel łódzkiego Widzewa – Sylwester Cacek oraz wiceprezydent Włodzimierz Tomaszewski informując, że włodarze klubu porozumieli się w sprawie umowy, która decyduje o tym, iż stadion im. Ludwika Sobolewskiego dostał zielone światło w sprawie jego przebudowy od władz miasta!

Po oświadczeniu Cacka i Tomaszewskiego kibice podnieśli ręce w górę i gromkim, wielokrotnie powtarzanym okrzykiem RTS przywitali obie drużyny! Od początku aktywniejsi widzewiacy, a zwłaszcza zupełnie nieobecna w Kielcach środkowa linia. Tymczasem akcja skrzydłowych łódzkiej drużyny kończy się wraz z gwizdkiem sędziego oznajmiającego pozycję spaloną. Kolejna akcja skrzydeł i rzut wolny – jak wielokrotnie już bywało rozegrany bez pomysłu. W 10 minucie spotkania groźne uderzenie Matusiaka zablokował obrońca Zagłębia. Kilka chwil później groźny kontratak lubinian przerywa brutalnym wślizgiem Panka – słusznie upomniany żółtą kartką. Nagle zupełny zwrot, przy piłce coraz częściej gracze „miedziowych” , coraz bardziej groźnie na szczęście bez efektu bramkowego. Z kolei w 20 minucie groźna akcja łodzian – wrzutkę Budki blokuje jednak defensor gości. Za chwilę przerzut Bieniuka na rzut rożny zamienia Sernas. Nie zamieniono go jednak na bramkę. Tymczasem groźnie kontruje Zagłębie, lecz na szczęście dośrodkowanie Jackiewicza nie znajduje adresata. Z wolnego podyktowanego na Budce Lisowski groźnie dośrodkowuje, Ptak jednak pewnie chwyta futbolówkę. Po pół godzinie gry lepsze wrażenie sprawia Widzew, któremu jakby bardziej zależy na korzystnym wyniku. Za moment groźnie łodzianie, lecz aktywnego na prawym skrzydle Brozia powstrzymuje Nhamoinesv, za co dostaje żółtą kartkę. Widzew wciąż skrzydłami, zwłaszcza poprzez niezwykle aktywnego Budkę. Kolejny rzut wolny i po raz kolejny żadnego zagrożenia. Pod koniec pierwszej połowy sytuacji sam na sam nie potrafi wykorzystać Robak. Do przerwy więc bezbramkowo. Póki co mecz lidera z wiceliderem rozczarowuje. Po zmianie stron boiska strzał zza pola karnego Robaka daleki był od ideału. Po chwili Paweł Janas decyduje się na zmianę, która ma doprowadzić to poprawienia gry widzewiaków po przerwie – za Matusiaka na placu gry melduje się Oziębała. Widząc nieporadność gospodarzy śmielej zaczęli atakować gracze Zagłębia, próby te jednak nie kończą się niczym więcej jak rzutem rożnym. W 75 minucie Robak nie opanowuje piłki przed polem karnym i po raz kolejny kibice są zawiedzeni. Chwilę później po indywidualnej akcji, świeżo po wykluczeniu Nhamoinesv’a bramkę zdobywa niezawodny Marcin Robak. W tym momencie Widzew liderem. Wraz ze straconą bramką z gości uszło powietrze, a Widzew groźnie atakował – kolejnego dośrodkowania Budki nie wykorzystał najlepszy strzelec gospodarzy. Za chwilę po prostopadłym podaniu Oziębąły wychodzącego sam na sam Pankę wślizgiem ubiegł golkiper gości – Ptak. Kolejne ataki Widzewa i kolejny korner, w jego efekcie groźnie główkuje Robak. Po chwili bardziej podaje do bramkarza niż strzela z wysokości pola karnego Panka. W ostatnich minutach groźnie ze stałego fragmentu gry uderza Micanski. Na szczęście do końcowego gwizdka mimo chimerycznych prób lubinian wynik nie uległ zmianie, dzięki czemu po tygodniu przerwy znów łódzka drużyna liderem rozgrywek pierwszej ligi. W przyszłą sobotę miana najpoważniejszego kandydata do awansu trzeba będzie bronić w Świnoujściu.

Po meczu powiedzieli:

Paweł Janas: W porównaniu w meczu z Kielcami to my tym razem graliśmy do końca, dzięki Robakowi i fantastycznej widzewskiej publiczności udało się wygrać.

Marcin Robak: Cieszę się ze zwycięstwa na własnym stadionie. Osobiście żałuję niewykorzystanej sytuacji przed przerwą, na szczęście po rozmowie w szatni obiecaliśmy sobie trzy punkty i na szczęście udało nam się odnieść zwycięstwo.

Robert Jończyk: W tym meczu bardzo wyraźnie widoczny był brak trzech graczy pierwszego składu w porównaniu z meczem z Łęczną. W momencie gdy nabieraliśmy przewagi czerwona kartka przekreśliła nasze plany dotyczące podboju łódzkiej drużyny.

Mecz oglądało 9020 widzów w tym 520 z Lubina.

Na wstępie chcielibyśmy podziękować pani Krystynie Głuchowskiej za bardzo zajmującą i wzruszającą lekcję historii o Łodzi z czasów przedwojennych, z okresu okupacji i z lat powojennych. We wspomnieniach czuć atmosferę codzienności, która towarzyszy pani Krystynie do dnia dzisiejszego. Dzięki jej opowieściom mogliśmy stać się na chwilę świadkami tamtych wydarzeń i móc spojrzeć na tamten świat oczami dziewczynki. Dziewczynki, która w wieku jedenastu lat stać się musiała dorosłą i ciężko pracującą osobą. Trudno wyobrazić sobie nastolatkę pracującą w fabryce na trzy zmiany, czasem jedna po drugiej, nie pokazując się w domu przez szesnaście godzin. Katorżnicza praca przy produkcji żarówek w ostrym świetle wymagała niesamowitej precyzji i sumienności, co nie jest zdecydowanie zajęciem dla dzieci. Dziś jest to nie do pomyślenia, czasy się zmieniły i problemy oraz życie ludzi w dziecięcym wieku dotyczą zypełnie innych płaszczyzn.

W trakcie opowiadania pani Krystyny wzrastała w nas jeszcze bardziej fascynacja Łodzią. Do pewnego momentu zauważaliśmy ul. Piotrkowską, Manufakturę. Media uczyniły z nich wizytówkę, lecz tak naprawdę o pięknie i unikalności miasta stanowią mało odwiedzane bądź mniej znane miejsca. Historia namalowała o nich przepiękne oraz pełne wzruszeń, radości i łez opowieści. Dlaczego o tym wspominamy na łamach naszej gazety ? Bo warto, by młodzi ludzie widzieli w mieście nie tylko kluby, puby, czy ul. Piotrkowską. To tylko powierzchowność, bowiem Łódź kryje w sobie ciekawostki ukazujące prawdziwą tożsamość zamierzchłych czasów. A to prawdziwa lekcja historii i okazja by tym wyjątkowym miastem się zainteresować.

Kto z nas nie słyszał o słynnym „parku śledzia”? Zapewne nie ma takiej osoby. Wszyscy doskonale wiedzą, że jest to popularny Park Staromiejski. Ale czy ktoś z młodszych wie jaka jest geneza powstania nazwy? Otóż jest wiele teorii, m.in. jedna z nich związana jest ze skojarzeniem z kształtem wagonów tramwajowych linii nr 45 i 46, które miały tu swoją krańcówkę. A tak naprawdę nazwa ta wywodzi się od dużego targu rybnego, prowadzonego przez Żydów. Do II Wojny Światowej w miejscu dzisiejszego parku stały domy z arkadami. Ponadto w tym miejscu znajdował się kiedyś wielki młyn. Dziś pozostałością po nich są zasypane fundamenty i piwnice. Poza tym pod „parkiem śledzia” płynie do dnia dzisiejszego rzeczka, a w zamierzchłych czasach między ul. Nowomiejską a Zachodnią był staw.

Jedną z kolejnych ciekawostek jest łódzki dzwon zygmuntowski, który do 1939 roku znajdował się w kościele ewangelickim Św. Trójcy przy pl. Wolności. Powstanie dzwona sięga czasów carskich, kiedy budowano tenże kościół. Budynek posadowiony jest na podmokłym terenie. Wieża kościoła miała być wysoka i kształtem podobna jak w Częstochowie. Ze względu na niestabilny grunt na jakim stała katedra, budowa wieży została jednak przerwana i ukończona wcześniej. Stąd jej dzisiejszy wygląd. Natomiast dzwon ważył ok. 6 ton, a ufundowany został przez społeczność łódzką. Nigdy jednak na wieży się nie znalazł, ponieważ obawiano się runięcia konstrukcji budynku kościoła. Zaczęto więc budować specjalne rusztowanie przeznaczone do zawieszenia dzwonu. Dla łodzian był to ważny symbol. Mimo radości, ludność się nie doczekała finału budowy wieży z dzwonem. W czasach zaborów Moskale mieli duże zapotrzebowanie na stal i chcieli dzwon przetopić, mieszkańcy zorganizowali jednak zbiórkę metalowych artykułów o wadze 6 ton, dzięki czemu dzwon przetrwał. Jednak już w trakcie okupacji hitlerowskich Niemiec, Naziści został zabrali go i nigdy już do Łodzi nie powrócił. Do końca nie znamy losu dzwona, prawdopodobnie został przetopiony. Z kolei wspomniany pl. Wolności zwany był Nowym Rynkiem, w centrum którego do 1898 roku było targowisko. O przywiązaniu łodzian do placu i pomnika Tadeusza Kościuszki świadczy wielkie poświęcenie podczas zniszczenia przez Nazistów, jakim było chowanie płyt przez mieszkańców. Następnie po zakończeniu II Wojny Światowej zaczęto odbudowywać pomnik, a schowane wcześniej płyty powróciły na swoje miejsce, dzięki czemu przetrwały do dziś.

Wiele miejsc jednak nie przetrzymało próby czasu. Jednym z nich była promenada, która do momentu rozbudowy infrastruktury w centrum miasta znajdowała się pomiędzy obecną ulicą Zieloną i Andrzeja Struga, nazwana ul. Spacerową, dzisiejsza ul. Kościuszki. Był to piękny deptak, z ogromnymi drzewami, ławeczkami z jednej i fotelami z drugiej oraz kolorowymi kwietnikami, często odwiedzany przez mieszkańców. Niedaleko promenady, tuż przy rektoracie Uniwersytetu Medycznego do wybuchu II Wojny Światowej stała jedna z najbardziej charakterystycznych budowli łódzkich tamtych czasów – Wielka Synagoga. Dostępna tylko dla elit, często zaciekawiała szczególnie młodszych. Synagoga była zbudowana z funduszy fabrykantów, m.in słynnego Karola Scheiblera. Niestety, podpalona przez Nazistów w listopadzie 1939 roku została tylko na fotografiach i we wspomnieniach.

Takich miejsc jest wiele, można by wymieniać je i pisać o każdym fragmencie całe strony. Zachęcamy więc czytelników do ciekawych poszukiwań. Na pewno znajdzie się nie jedna tajemnica, kryjąca się za obecną twarzą staruszki Łodzi.

Fot. Łukasz Kwiatkowski

Licznie przybyła na stadion grupa sympatyków Widzewa przywitała piłkarzy po zimie niezwykle gorąco. Wśród nowo przybyłych widzewiaków dało się zauważyć ekscytację z niezwykle ciepłego przyjęcia fanów. Gracze, którzy doświadczyli już energicznego dopingu Czerwonej Armii jednak z podziwem patrzyli na wydarzenia na trybunie głównej. Wszyscy pozdrawiali publiczność, życzyli sobie i kibiców zwycięstwa w Kielcach, które znacznie przybliży piłkarzy do upragnionego awansu. Po graczach Widzewa przyszedł czas na zaprezentowanie sztabu szkoleniowego, który w porównaniu z jesienią również uległ zmianie. W miejsce Waldemara Fornalika pozyskano z Bełchatowa trenera Pawła Janasa, sztab uzupełniają asystenci: Marcin Węglewski, Piotr Stokowiec oraz trener bramkarzy: Andrzej Krzyształowicz. Następnie przygotowano niespodziankę dla widzów, którzy mieli powtórzyć „sztuczki” z piłką przedstawione przez zawodników, m.in. Radosława Matusiaka czy Ugo Ukah! W dalszej części prezentacji zadano piłkarzom i trenerom pytania, które napłynęły do klubu za pośrednictwem internetu a dotyczyły kontraktu Janasa, terminów rozgrywania meczów, infrastruktury, itd. Po spotkaniu Widzew Łódź wybrał się autokarem na przedmeczowe zgrupowanie do Gutowa Małego skąd wyruszy po pierwsze na wiosnę zwycięstwo do Kielc! emel